print-image

De perfecte ‘diabetespatiënt’ of ‘diabeet’ bestaat niet, denk ik. Hoe graag ik ook alles volgens ‘de regeltjes’ en goedbedoelde adviezen zou willen doen, in de praktijk blijkt dat lastig. Waardoor dat precies komt, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Maar ik denk dat het in dit geval een combinatie is van zelfdiscipline (altijd…), een stukje naïviteit en het feit dat het allemaal al ingewikkeld genoeg is. Er zijn best wel wat dingen die ik niet ‘goed’ doe, waar ik mij soms als diabeet best wel voor schaam…

Het pompalarm van mijn sensor uitschakelen 

Het was één van mijn argumenten waarom ik een sensor moest en zou krijgen: het risico dat ik in de nacht niet wakker zou worden van een pomp alarm uitschakelen hypo. Met een sensor is het mogelijk om een alarm vóór laag en een alarm bij laag te krijgen. Superhandig! Echter betrap ik mezelf er de laatste tijd op dat ik regelmatig mijn pompalarmen uitschakel voor acht uur als ik gewoon een nachtje door wil slapen, zonder wakker gemaakt te worden. Is het handig? Nee, verre van. Slaap ik eindelijk weer eens een keer door die nachten? Ja! 🙂

Lees ook: Hiep, hiep, hoera, mijn diabetesverjaardag!

In mijn vinger prikken met een gebruikte naald 

Er wordt aangeraden om na elke keer dat je in je vinger prikt, het naaldje te verwisselen. Die naaldjes zijn er namelijk voor gemaakt om één keer een prikken met gebruikte naald huid door te dringen. Als we even een snel rekensommetje maken, dan komen we op zo’n zes vingerprikken per dag, wat in twee maanden zo’n 360 keer is. En hoe vaak vervang ik het naaldje? Ja, precies. Misschien eens per twee maanden. Hier schaam ik me stiekem wel een beetje voor, want dit is gewoon écht stom. En om het nog erger te maken, prik ik altijd in dezelfde twee vingers, wat je nu ook aardig begint te zien. Tijd om vaker van vinger te wisselen en ook om mijn naaldjes vaker te vervangen.

Mijn infusieset niet vaak genoeg vervangen

Een beetje in dezelfde categorie als mijn vorige bekentenis: het te weinig vervangen van mijn infusieset en hele ‘cyborg’-toestand. In principe doe ik daar namelijk pas wat aan als er iets niet meer werkt, of als infusieset niet vaak genoeg vervangen de insuline van mijn pomp op is. Zo vervang ik mijn insulinereservoir pas als deze leeg is, wat soms pas na tien dagen is. En ook mijn infusieset kan met gemak op dezelfde plek zitten, totdat deze los begint te laten. Mijn record is achttien dagen, volgens mij… Is dat oké? Nee! Verre van. Uiteindelijk gaat dat allemaal hele nare plekken opleveren en heb ik vooral mezelf ermee…

 Lees ook: Alcohol en diabetes: is carnaval vieren met diabetes een goed idee?

Met veel dingen is het een gevalletje korte en lange termijn. Werkt het op de korte termijn? Ja. Heb ik ergens last van? Nee! Maar op de lange termijn gaat dat anders zijn. Goed voor jezelf zorgen en zelfdiscipline is ook hier weer ‘key’. Was het maar zo eenvoudig.

Welke dingen zou jij beter willen doen als diabeet? Laat het weten in de reacties!

Over mij

Lauriëtte de Ruiter Lauriëtte de Ruiter werd op haar 24ste gediagnosticeerd met diabetes type 1. Op haar blog wishflower.nl schrijft ze over de leuke dingen in het leven, maar ook over een leven met diabetes en hoe zij daarmee omgaat.

Een reactie

  • Rob M. Visser schreef:

    Beste Lauriëtte,
    Een mooie beschrijving deze onderwerpen die je je afvraagt; compliment daarvoor!

    Het leven met diabetes is een dagelijkse, nooit ophoudende zéér pittige klus. Zoals vaker beschreven: een klus die 24×7 doorgaat.

    Jouw beschrijving van ‘als diabeet voor schaam’ begrijp ik wel, deel ik niet.
    Jij gaat namelijk op jouw manier om met ‘jouw diabetes’, je doet de dingen die bij je passen en doet deze vermoedelijk op de wijze zoals deze bij je passen. Jouw keus, mogelijk niet helemaal de meest verstandige, het is en blijft wel jouw keus. Voor jouw keus hoef je je niet te schamen.
    Vanaf je 24e leef je met diabetes, zoals geschreven een pittige klus. Dat je erover nadenkt en het ter sprake brengt is erg goed, zelfs moedig. Dat je er je best voor zal doen zal duidelijk zijn.

    Je beschrijft bekentenissen waar je je als diabeet voor schaamt.
    In mijn optiek ben je géén diabeet maar ben je een mens met diabetes. Dat hoeft zich niet te schamen, dat is bezig te (over)leven met diabetes 24×7! Ik wens je daar heel veel succes bij!
    Groet > take care < Rob M. Visser

Reageer