Blog

Ik ga emigreren…

Ik mag niet klagen. De gezondheidszorg in Nederland is prima geregeld en van goede kwaliteit, de diabeteszorg is daarop geen uitzondering. Ik heb een insulinepomp tot mijn beschikking en na veel geduld, nog meer tranen en een eindeloze reeks telefoontjes ook een sensor. Deze combinatie zorgt ervoor dat ik mijn leven enigszins normaal kan leiden en dat type 1 diabetes steeds meer naar de achtergrond treed. Een dag helemaal verdwijnen heeft het helaas nog nooit gedaan. Er blijft altijd een stukje in mijn hersenen actief dat denkt aan meten, bolussen, hypo’s en hypers, en ga zo maar door. Dé genezing is nog ver weg, maar er zijn allerlei apparaten in opmars die diabetes terug kunnen dringen naar de vergetelheid. Een aantal hiervan werden gepresenteerd op de jaarlijkse bijeenkomst van de EASD, een evenement waar ik dankzij Roche Diabetes Care bij aanwezig mocht zijn.

Dit congres vond plaats van 11-15 september j.l. in Lissabon. Met vier Nederlandse bloggers vlogen we op 10 september naar Lissabon, waar we aten vlakbij het water en door het prachtige centrum van Lissabon liepen. De volgende dag stonden er veel dingen op het programma, dus met een gevulde maag en redelijk stabiele bloedglucosewaardes door de avondwandeling doken we ons bed in.

De volgende dag werden we opgehaald door een busje om naar het media-event te gaan. Hier werden allerlei nieuwe ontwikkelingen gepresenteerd voor journalisten. Zo werd er gesproken over de Eversense, een nieuwe sensor waarbij een staafje onder de huid wordt ingebracht waarop een transmitter geplakt wordt. Het staafje blijft op dit moment 90 dagen zitten, maar er wordt geëxperimenteerd met een sensor die 150 dagen zou kunnen blijven zitten! Dit zou betekenen dat je slechts 2,5 sensor per jaar nodig zou hebben! Ook vertelden mensen van MySugr over hun app. MySugr probeert een digitale diabetesomgeving te creëeren, waarbij mensen hun bloedglucosewaardes kunnen invoeren, wat ze eten, ratio’s zodat de boluscalculator gebruikt kan worden etc. Op deze manier krijgen mensen op een laagdrempelige manier meer inzicht in hun diabetes, waardoor zij gemotiveerder zijn hun “best” te doen, wat over het algemeen zorgt voor betere bloedglucosewaardes (over het algemeen, we kennen immers allemaal wel die ene dag waarop je zó je best doet, maar niets lukt). Ook is er in de VS een optie om te overleggen met een diabetescoach: dit is een diabetesverpleegkundige die altijd klaar staat om je vragen over bijvoorbeeld sporten te beantwoorden en je op basis van de glucosewaardes en ratios die je hebt ingevuld advies kan geven.

De middag brachten we door met diabetesbloggers van over heel Europa. Eerst was er een brainstorm over de toekomst van een digitaal ecosysteem, waarna een leuke boottocht gepland stond. Dat was toch wel heel bijzonder, want hoe werkt de diabeteszorg in andere landen en welke apparaten zijn daar beschikbaar? Wat mij vooral opviel is dat bijna iedereen een CGM had en dat die in de meeste gevallen ook nog eens vergoed werd. Ikzelf ben echt heel erg blij met mijn sensor: als ik zou moeten kiezen zou ik nog liever mijn pomp inleveren dan mijn sensor. Het geeft me veel inzicht en zorgt dat ik kan anticiperen op trends, waardoor ik minder last heb van hypo’s en hypers en de urenlange nasleep die deze schommelingen soms kunnen geven. Want ook al is de hypo na een kwartiertje weg, het heeft impact op je energieniveau voor de rest van de dag. Maar wat de sensor me vooral geeft is een hele hoop gemoedsrust en dat zorgt ervoor dat ik mij beter kan focussen op mijn studie en leuke dingen. De sensor brengt echter ook een hele hoop angst met zich mee: elk bezoek aan het ziekenhuis ben ik bang dat er wordt gezegd dat ik hem weer in moet leveren. Het zou dan ook fijn zijn als er eindelijk besloten wordt dat de sensor vergoed gaat worden voor iedereen.

De laatste dag hebben we het congres bezocht. Er werden interessante onderzoeken over bijvoorbeeld het effect van hypoglykemiën op de hersenen en diabetische nefropathie gepresenteerd en ik wist niet dat er zóveel pompen, sensoren en insulines bestonden. Helaas is het een groot deel van deze apparaatjes nog steeds niet gelukt de Nederlandse grens te passeren (het lijkt wel of Nederland een soort afstotend veld tegen betere therapieën om zich heen heeft).

Deze drie dagen waren ontzettend bijzonder en ik vond het erg indrukwekkend om te zien hoeveel er gedaan wordt om ons leven nét een beetje makkelijker te maken. En ik heb besloten naar Zweden te emigreren. Hier zijn deze uitvindingen wél beschikbaar, worden ze vergoed én de banen in de gezondheidszorg liggen er voor het oprapen. Adjö!

Sanne Beers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mening

Hi! We horen graag wat je van deze website vindt. Mis je bijvoorbeeld nog informatie of heb je opmerkingen over de website? Stuur ons je feedback!


Gelieve dit veld leeg te laten.