print-image

Hoi! Heb jij een vriend of vriendin, zoon of dochter of een familielid met diabetes? Dan is deze blog speciaal voor jou. Heb je zelf diabetes? Dan is deze blog vast een feestje van herkenning. Misschien vind je het zelfs leuk om de blog door te sturen naar jouw naasten.

Machteloos gevoel

Vaak hoor ik van naasten van mensen met diabetes hoe lastig het kan zijn om aan de zijlijn toe te kijken. Vaak voelen ze zich machteloos. En vinden het soms lastig om de impact van de diagnose te begrijpen. Geloof me, de meeste partners, ouders, vrienden of familieleden van mensen met diabetes voelen dit of hebben het gevoeld. Mensen met diabetes zijn nu eenmaal een beetje anders. In positieve zin. We zijn vaak erg zelfstandig, enorme doorzetters en we kennen onze gezondheid als geen ander. We nemen dagelijks vele beslissingen die impact hebben op onze gezondheid. Sommige mensen met diabetes doen dat graag alleen. Anderen betrekken hun geliefde of familie er liever bij. Laat dan ook één ding duidelijk zijn: geen één persoon met diabetes is hetzelfde.

Lees ook: Diabetes en de liefde: “Mijn vriend bolust voor mij”

Communiceren

Myrthe steun naasten Daarom mijn gouden tip: communiceer. Toen ik 16 was leerde ik mijn vriend Thomas kennen. Ik had toen al 11 jaar diabetes en vond het erg lastig om het te ‘delen’ met iemand anders. Het heeft best even wat tijd gekost, maar we hebben allebei geleerd dat communiceren het allerbelangrijkste is. Zo gaf ik aan dat ik het lastig vond als hij zei: ‘Heb je een hypo? Je bent chagrijnig.’ Hij gaf aan dat hij vaak toch gelijk had als hij die vraag stelde. We spraken af dat hij het voortaan anders zou formuleren: ‘Myrthe, misschien is het handig om even je bloedsuiker te checken.’ Door goed met elkaar te praten en naar elkaar te luisteren, kunnen we er allebei goed mee omgaan. Mijn vriend controleert nu zelfs mijn bloedsuiker in de nacht zonder me wakker te maken. Maar nogmaals: zorg dat je weet wat goed voelt voor jullie allebei.

Op welke manier steunen

Praat over de manier waarop je jouw naaste met diabetes kan steunen. Wat vindt hij of zij fijn? Alleen maar knuffels en luisteren? Misschien een schop onder de kont? Of juist afleiding? Tijdens mijn pubertijd had ik zelf enorme behoefte aan afleiding. Toen realiseerde ik me echter nog niet dat ik dit niet duidelijk had aangegeven bij mijn vriend. Hij wilde graag praten over diabetes, terwijl ik daar juist gek van werd. Daardoor ontstonden er bij ons allebei irritaties. Nu geef ik het aan als ik steun nodig heb. En in welke vorm ik dat fijn zou vinden. Hoe ik dat doe? Heel simpel: ‘Thomas, ik heb een knuffel nodig.’ Of: ‘Thomas, wil je me de komende week helpen herinneren dat ik 15 minuten voor het eten bolus?’.

Grenzen aangeven

Ik had het met mijn naasten ook over betrokkenheid. Het is voor iemand met diabetes en voor naasten goed om grenzen aan te geven als het gaat om de mate van betrokkenheid. Zo vind ik het bijvoorbeeld niet fijn als mensen meekijken op mijn bloedglucosemeter wanneer ik mijn bloedsuiker controleer. Of als mensen meteen vragen: ‘Hoe zit je?’. Dat vind ik echt heel privé. Voor anderen is dat weer anders. Daarnaast vind ik het niet fijn als mensen eerst naar mijn diabetes vragen en daarna pas vragen hoe het met mij als persoon gaat.

Conclusie? Ga het gesprek met elkaar aan. Op jullie eigen manier. Geef aan wat jij graag zou willen betekenen voor je naaste met diabetes. Maar vraag ook waar hij of zij behoefte aan heeft.

Lees ook: #sTr1peD: zo vaak denk ik per dag aan diabetes

Hoe gaan jij en jouw naaste om met zijn of haar diabetes? Deel je ervaringen in de reacties!

Liefs,

Myrthe

Meer lezen?

Profielfoto Myrthe Barcelona Myrthe Heida (1996), kreeg op haar vijfde de diagnose diabetes type 1. Ze schrijft over haar leven met diabetes type 1 op www.girl0ninsulin.com en deelt haar leven met diabetes op Instagram en YouTube als @girl0ninsulin.

Reageer